Too Good To Go: de voedselversie van Russische roulette
Er zijn mensen die boodschappen doen met een strak weekmenu. Die weten op maandagochtend al dat ze donderdag kip met broccoli eten. Ik bewonder die mensen. Ik ben ze alleen niet.
Ik ben namelijk gevallen voor Too Good To Go. Of zoals ik het zelf noem: de voedselversie van Russische roulette. Alleen schiet je jezelf niet in de voet, maar zit je ineens met zes croissants, een bak rode kool en een vegan cheesecake waar je niet om gevraagd hebt.
Het ophalen alleen al is een avontuur. Je loopt een bakker of supermarkt binnen met het gevoel dat je meedoet aan een geheime missie.
"Ik kom voor Too Good To Go."
De medewerker knikt begrijpend, verdwijnt naar achteren en komt terug met een dichtgeknoopte tas. Geen uitleg. Geen hints. Gewoon: succes ermee.
Thuis begint het echte spektakel. Het voelt als een kerstpakket. Je weet dat er iets leuks in zit, maar ook dat er een reële kans bestaat dat je enthousiast "Oeh!" roept om vervolgens te ontdekken dat je naar een zak spruiten kijkt.
Soms trek je de jackpot. Verse broodjes, luxe gebakjes, een pizza die nog prima een avond mee kan. Je voelt je de koning te rijk. Voor vijf euro eet je alsof je per ongeluk in een sterrenrestaurant bent beland.
En soms... tja.
Dan kijk je naar de inhoud en vraag je je af welke boodschappen de supermarkt probeerde te verwerken. Drie bloemkolen. Vier bakjes hüttenkäse. Een zak waterkers. En een mango die binnen anderhalf uur óf perfect óf biologisch gevaarlijk is.
Dan begint de tweede uitdaging: creatief koken.
Je typt op internet: recept met bloemkool, hüttenkäse, waterkers en een rijpe mango.
Google antwoordt beleefd dat sommige dingen ook gewoon niet hoeven.
Toch zit daar juist de charme. We leven in een tijd waarin alles op maat is. Spotify kent onze muzieksmaak, Netflix weet welke serie we willen kijken en algoritmes voorspellen zelfs welke sokken we nodig hebben.
En dan is daar ineens: Too Good To Go.
Een app die zegt: "Hier heb je een tas. Zoek het verder zelf maar uit." Heerlijk.
En ondertussen red je ook nog voedsel van de afvalbak. Dat maakt het psychologisch extra aantrekkelijk. Want als je thuiskomt met twaalf volkoren pistoletjes, voelt dat niet als impulsief boodschappen doen. Nee hoor. Je bent duurzaam bezig. Dat je vervolgens drie dagen achter elkaar brood eet, is een offer voor een betere wereld.
Misschien is dat wel het mooiste aan Too Good To Go. Je koopt niet alleen eten. Je koopt een klein avontuur. Een verrassing. Een uitdaging. Een verhaal voor aan de keukentafel.
En heel af en toe koop je, zonder dat je het weet, genoeg broccoli om de hele straat van vitamines te voorzien.
Maar ach... dat is de gok. En stiekem hoop je de volgende keer gewoon weer op die croissants.
Jan Restant