Het begon als een onschuldige opmerking van de negentienjarige Bram, die zich verbaasde over zijn 58-jarige collega Henk. Henk had een stapel papieren voor zich liggen en was druk bezig alles te ordenen met paperclips, nietjes en een nietmachine.

Bram vond het maar ouderwets. Alles kon tegenwoordig toch digitaal? Documenten stonden in de cloud, afspraken in de agenda en aantekeningen maakte je gewoon op je telefoon.

Henk dacht daar duidelijk anders over. Volgens hem was een kantoor vroeger misschien wel drukker, maar tegelijkertijd overzichtelijker. Alles had een fysieke plek. Belangrijke documenten lagen op een vaste stapel, losse informatie kwam op een memo-blaadje en met een paperclip hield je bij elkaar wat bij elkaar hoorde. Voor grotere documenten was er een nietje, plakband of desnoods een beetje lijm. Op het bureau lag een schrijfblok, een perforator, een liniaal, een gum en een verzameling pennen. Je hoefde niets te zoeken in mappen met onbegrijpelijke bestandsnamen of eindeloze digitale mappenstructuren.

Bram begon het langzaam te begrijpen. Papier kon natuurlijk kwijtraken, maar een digitaal document kon dat ook. Alleen wist je bij een verdwenen vel papier tenminste nog dat je het kwijt was.

Daarna kwam de elektronica ter sprake. Henk wees op het volgende probleem: kabels. Oplaadkabels die na een paar maanden precies bij het stekkertje begonnen te breken, kabels waarvan niemand meer wist waarvoor ze dienden en opladers die altijd verdwenen op het moment dat je ze nodig had.

Ook daar moest Bram toegeven dat de oudere generatie een punt had. Elektronica was fantastisch, maar bracht zijn eigen vorm van chaos mee.